Foto's toegevoegd

Eindelijk wat meer foto's toegevoegd aan de site

Dag 21 - Antananarivo

Vandaag weinig plannen, we vliegen vanacht pas dus Joel gaat ons vandaag wat dingen laten zien in Tana. We wilde naar een kinderopvang hier in de buurt die kinderen opvangen die vervelende dingen hebben meegemaakt. Daar hebben we de zeepjes, shampoo, ibuprofen, paracetamol en de laatste armbandjes achtergelaten. Plus een kleine bijdrage voor de rondleiding. Ze hadden daar 140 kinderen en proberen ze naar een aantal jaar onder begeleiding weer bij familie onder te kunnen brengen en leren voor zichzelf zorgen.

Ik ben verkocht aan de worstjes hier dus dat moest er gegeten worden als lunch. Zo lekker!

Daarna zijn we naar de hoogste heuvel van Tana gegaan met uitzicht over de stad.
De belangrijkste foto kon natuurlijk niet missen met het bekende Hollywood achtige bord op de heuvel Antananarivo.

Vervolgens naar de handicraft markt opzoek naar een ketting met een schorpioen erin (sterrenbeeld) wel gevonden maar had eerder bij een meisje 1 gezien die mooier was. Toch maar gekocht want de jongen had al 3 keer nieuwe langs gebracht en ging de markt af betere zoeken voor me. Verder nog wat dingen gekocht maar na 10 kraampjes heb je natuurlijk eigenlijk alles wel gezien.

We hebben ordinair pizza besteld en laten bezorgen :) daar doen ze hier ook aan.

Dag 20 - terug naar Tana

Helaas, nu gaat het terugreizen beginnen. Vandaag weer terug naar Tana. Vanochtend hebben we niet veel ondernomen, we moesten om elf uur richting het vliegveldje. Ingechecked en wel, vertraging. Gelukkig maar een uurtje of anderhalf. Toen kwam het vliegtuigje. In zo'n kleintje hadden we nog niet eerder gezeten, zelfs in Borneo niet. Plaats voor ongeveer 20 man met open cockpit. Leuk! Met de renault 4 van ramartours opgehaald vanaf het vliegveld. We verblijven nog een nachtje in hun meva guesthouse (eindelijk fijn bed!) voor we morgenavond laat richting Parijs vliegen en dan door naar Amsterdam. Er zit hier op het moment nog een Nederlands/engels stel en nog een Nederlandse die een wereldreis gaat maken voor een jaar en we zijn vanavond met zijn allen uit eten geweest. Leuk om wat reiservaringen uit te wisselen. We hebben morgen nog een hele dag en we hebben nog niet echt een programma, maar we willen misschien bij een weeshuis gaan kijken hier vlakbij en nog even de stad voor wat souvenirs kijken.

Michel

Dag 19 - Ile Saint Marie

Vandaag werden we wakker van de regen op ons travelers palmbladeren dakje, gelukkig wel goed waterdicht. Maar tegen de tijd dat we opstanden was het alweer mooi weer.

Vandaag was het plan om te gaan fietsen, we hadden fietsen geregeld via het hotel maar moesten daar even op wachten, toen we naar buiten liepen werden we geroepen door 2 mannen met fietsen, o ze staan al klaar. De fietsen moesten we gelijk betalen wat al vreemd was want alles gaat hier op rekening. Toen we weg fietsen kwamen we de jongen van het hotel tegen met fietsen? Weer terug naar het hotel dat het wat vreemd was gegaan maar blijkbaar hadden we fietsen van andere gehuurd maar die waren al weg.... lekker vervelend want die van het hotel waren een stuk beter, beetje zonde om 4 fietsen te huren. Erin geluisd dus....

Na een paar honderd meter fietsen bleek michels trapper los, we hadden een tool mee dus even knutselen en we konden verder, maar weer na een stuk fietsen was dat ding weer naar de kl***. Zo ging het dus het hele stuk verder naar de waterval onderweg werden we geholpen door mensen met steeksleutels, hamers en stenen. Maar iedere keer ging het weer los.

Onderweg dus maar een sappie gedaan en even weer bij de zee gezeten. De waterval was wel leuk, verderop waren er nog mee maar met die rotfiets schoot dat echt niet op.
Terug weg ging hetzelfde, dus maar even lunchen in de grootste plaats van het eiland. Daar vroeg een jonge of hij onze fiets even mocht lenen want hij was een vriend kwijt, prima. Toen hij terug kwam vertelde hij dat ze op een oud zeilschip de wereld aan het rond varen zijn met 6 man. We hadden hun boot gezien gisteren op zee en foto's van gemaakt. De totale reis zou 2 jaar duren. Wat een avontuur maar niets voor mij :)

Terug naar het hotel heb ik maar de rotfiets genomen en ben bij Michel aan gaan hangen. Zo hebben we ze achter gelaten voor het hotel met een trapper los en de jongen van het hotel maakte een gebaar van : tja, was te verwachten :)

We zitten nu lekker bij het hotel met misschien wel mijn laatste kokosnoot, lekker even van de zonsondergang genieten!

Morgen vliegen we naar Tana waar we nog 1,5 dag hebben. Speling zodat we zeker onze vlucht terug halen! Alhoewel nog een week aan de kokosnoten me niet rot in de oren klinkt :)

Anke

Dag 18 - Ile Saint Marie (walvissen)

Salama,

Vandaag zouden we uitslapen maar om 7 uur was ik er klaar mee, ritme is helemaal verkeerd :)

Vandaag op het programma bultrug walvissen spotten maar vanmiddag pas. Gisteren avond was er een presentatie over de walvissen maar de man had niet door dat we geen Frans spraken en hoe verder hij ging des te lastiger om te vragen of het ook in Engels kon, dus we hebben van de hele prestatie geen bal begrepen :)

Dus lekker rustig aan gedaan vanochtend , tijdens het ontbijt kwam een brutale gecko een kijkje nemen, normaal zijn die heel schuw maar deze niet. We kwamen er al vrij snel achter dat hij voor de rietsuiker kwam :)
In de wc kwam ik een grote duizendpoot tegen die ik had gevangen. Toen er iemand van het hotel voorbij liep vroeg ik wat het was, hij zat in een mandje, de vrouw deed gelijk een stap acheruit en trok een vies gezicht. Big big zei ze, we hadden hem al bestudeerd en leek een grote angel te hebben. Ik vroeg aan de vrouw of ze staken en dat was het geval, volgens mij probeerde de vrouw te zeggen dat je er een hele dikke bult van krijgt.  Dan maar ergens vrijlaten bij ons huisje vandaan. Het 20cm lange beest was er zo vandoor. Getsie!

We hadden ons vergist in de tijd van vertrek dat was 1 uur ipv 11 uur. Dus nog maar even gesnorkeld, ik ben natuurlijk een held op sokken in het water en wil er redelijk snel weer uit kunnen als ik wil dus vond het koraal wat te ver, wie weet, misschien morgen. Michel is er wel heen gezwommen. Wel wat visjes maar geen levend koraal.
De man van de presentatie was blijkbaar ook duik instucteur en begon tegen ons te praten, toen heeft mies maar gezegd dat we geen Frans spraken.... de man zal wel gedacht hebben wat een rare vogels!
Dus om 1 uur gingen we bij een ander hotel de boot op met nog 8 andere mensen. De bultruggen vinden het stuk zee tussen het eiland en Madagascar prettig omdat het veilig is om een jong te krijgen en de eerste tijd daar rond te zwemmen voordat ze 5000 km terug gaan zwemmen naar Antarctica (2,5 maand zwemmen). Vlak voor de kust kwamen we de eerste al tegen die gelijk met zijn kop het water uitkwam, volgens mij als we de Franse uitleg gisteren goed begrepen hebben doen ze dat als ze nieuwsgierig zijn, hij ging onder de boot door en was weg. Daarna een moeder met een jong maar die deden niet zoveel. Wel groot, 14 meter! Daarna gingen we de zee op, opzoek naar een actieve groep met mannetjes die willen paren. We gingen behoorlijk verweg van het eiland maar kwamen na even zoeken al een tegen die helemaal het water uitsprong, wat een geweldig en mooi!  Een aantal keer vonden we er 1 maar het is daar zo diep dus ze zijn dan ook ineens weg. Uiteindelijk vonden we een groepje met 2 mannen en 1 vrouw. Die waren behoorlijk actief aan het springen, zwaaien met de vinnen en klappen met de staart. Echt heel indrukwekkend! Misschien stiekem wel het mooiste wat ik gezien heb hier. We hebben een hoop foto's en 2 sprongen ook op film. Toen de zon onderging zijn we terug gegaan. Wow wat een ervaring!

Morgen fietsen over het eiland naar de waterval en misschien wat leuke strandjes.

Anke

Dag 17 - Ile Saint Marie

Heeeel vroeg moesten we weg, de wekker ging om 4.30. We hadden het gisteren niet laat gemaakt, we zouden met Joel bij Gastro Pizza gaan eten, een pizza keten hier wat erg goed schijnt te zijn. Toen we aankwamen was alles uitverkocht en zijn we naar een andere pizza tent gegaan. Wat echt opvalt zijn de blanke, op leeftijd mannen met overgewicht met jonge malageese dames. Denk niet voor een avondje ofzo maar waarschijnlijk getrouwd, sommige hebben ook wat jonge kinderen waaraan goed te zien is wie de vader is. Maar goed, snappen we ook gelijk waarom die jongen op het strand een blanke vrouw zocht :)

De rit naar de boot duurde denk ik zo'n 3 uur, we hebben eigenlijk niet zo op de tijd gelet. In de haven was het hectisch en gelukkig ging een jonge ons helpen. Eerst naar de ticket balie, daarna naar een ander gebouw volgens mij het leger voor de paspoorten en inschrijven ofzo. En daarna nog naar de politie weer heel ergens anders. Gelukkig hielp die jongen ons waar hij een fooitje voor kreeg en daarom ook deed waarschijnlijk. Beetje omslachtig zou je zeggen 2 maal je paspoort gegevens maar later bleek wel waarom.

We zaten met zo'n 20 man op de boot en kwamen al snel in gesprek met een priester van het eiland en hij sprak ook Engels. De boot vertrok vanaf het kanaal en bereikte al snel de zee wat een rare stroming veroorzaakte met behoorlijke hoge golven. De boot klapte over de golven heen en 1 golf over de boot. We moesten erom lachen maar waren de enige. Het meisje naast de priester was erg bang. Ik denk niet dat iemand ons heeft horen lachen maar na de golven draaide de priester zich om en zei: don't be afraid, this is a good boot. Vervolgens vertelde hij, als we het goed begrepen hebben, dat er vorige week 16 mensen daar omgekomen waren omdat de boot omsloeg...... schaamde me behoorlijk dat wij hadden zitten lachen, de enige fazaha in de boot dus de rest wist dit waarschijnlijk maar al tegoed.

De golven was maar een klein stuk dus de rest van de 1,5 uur verliep rustig, zelfs al de eerste walvissen gezien. In de haven was het weer druk met mensen die hotels en taxi's aanboden. Maar we werden netjes opgehaald door het hotel.

Lakana hotel, aan de westkust van dit eiland aan het kanaal van Madagascar is erg leuk. We hebben weer een mooie bungalow en het personeel is erg vriendelijk. Hier kunnen we lekker bijkomen en morgen walvissen spotten.

Veloma
Anke

Dag 16 - Tamatave

We zijn weer in de lucht! Afgelopen dagen geen telefoonverbinding gehad, dus konden we geen berichtjes plaatsen. Nu hebben we ineens alles van de afgelopen dagen erop gezet. De opmaak van de berichten is soms een beetje vreemd, maar dat doet mijn telefoon vanzelf.

Vanochtend uitslapen, helaas heeft anke zich de hele nacht niet zo lekker gevoeld en we hebben ook een beetje een ritme om vroeg wakker te worden. Vandaag gaan we naar Tamatave of ookwel Taomasina. 3 uur met de boot, 2,5 als we de snelle boot hebben. Hopen dat Anke het zolang volhoudt zonder toilet. De route gaat over de meren in dit gebied die door de Fransen in de tijd dat de piraterij hier de baas was met elkaar zijn verbonden door kanalen dwars door de jungle te maken om zo een veilige vaarroute te hebben in plaats van de gevaarlijke route over zee. Supermooie tocht en gelukkig hadden we de snelle boot. Wel oppassen voor alle pirogues met vissertjes. Als je daar te hard langsvaart liggen ze zo om. Tamatave is verder niet zo'n bijzondere stad. Ze hebben hier een grote zeehaven die erg belangrijk is voor het land. Verder vieren veel malagezen hier zelf hun vakantie aan het strand. Dat was ook goed te merken, wat een ongelooflijke drukte op het strand. Gek is trouwens dat de mensen hier niet echt op strand liggen, maar in grote getale heen en weer langs de vloedlijn paraderen. Joel kwam tijdens de lunch toevallig alle leraren van zijn oude basisschool tegen die hier ook met zijn allen met vakantie zijn (vakanties worden hier niet alleen gevierd, of met de hele familie of met alle collega's). Joel ging even een praatje met ze maken en wij hebben ons tussen het paraderende volk gevoegd. Aan het eind even chillen op een steen en er komt een jongen op ons af. Opzich niet gek want we worden continu aangesproken, maar deze jongen sprak beleefd Engels. Can I ask you a question please? Yes, offcourse. Could you help me find a white woman? One like that. Vroeg hij wijzend naar Anke. Maybe you have a sister or something? She may be older, 40/41 is still ok. We hebben hem maar uitgelegd dat dat waar wij vandaan komen niet zo werkt en dat begreep ie wel. Vriendelijk gedag en hij liep weer verder. Toen ie weg was durfden we pas te lachen. Na twee keer op en neer de vloedlijn waren we het wel zat en zijn we bij Joel en zijn oude school gaan zitten. Dat vonden die mensen natuurlijk allemaal superinteressant. Met elkaar op de foto en we werden bestookt met vragen. Vooral de Engels lerares vond het erg leuk om Engels te kunnen spreken, ze was ook erg trots dat joel zo goed Engels sprak, al was dat op school nog niet zo het geval. Er werden ons verder erg veel baby's toegewenst 7 dochters en 7 zonen werd voorspeld. Dat gaat niet lukken hoor in Nederland legden we uit. Nou ja, dan minimaal een dochter en een zoon dan. Dan kan de dochter later voor het huishouden zorgen en de zoon voor eten :)

Dag 15 - Palmarium

Het palmarium lodge is gelegen in een prive reservaat van zon 50ha aan het meer van Ampitabe (wat trouwens moeilijk over te steken betekent). Vanochtend konden we eindelijk uitslapen! Om half 9 begon de wandeling door het reservaat. Om 8 uur aan het ontbijt en de lemuren springen ons om de oren, sommige zijn brutaal genoeg om een banaan van je tafel te jatten. Een aantal mensen voert ze ook, maar volgens mij hebben ze liever niet dat je dat op het terras doet. Ook brood is niet goed voor ze. We hebben ze onze papaya gegeven, dat vinden wij toch niet zo lekker. Toen begon de wandeling. Super interessante uitleg over alle bomen en planten, waarvan er heel wat alleen maar in Madagascar voorkomen. Vooral de uitleg waar de mensen ze allemaal voor gebruiken, medijnen, bouwen van huizen of schoon water uit te halen of gewoon om te eten. Alles wordt wel ergens voor gebruikt. Maar het hoogtepunt van de wandeling was toch wel de indri indri groep die we tegenkwamen. Ze kwamen dichtbij genoeg om ze te voeren en te aaien en ze hadden een 6 weken oude baby! Ontzettend bijzonder. We hadden de middag om te relaxen, dus maar even van de zon genieten op het strandje onderaan ons huisje. Was helaas van korte duur, want na een uurtje begon het alweer te betrekken. Voor het avondeten was er een dansvoorstelling van de mensen uit het dichtstbijzijnde dorpje. Superleuk, totdat we werden uitgekozen om mee te doen. Fazah hebben lang niet zo een ritmegevoel als de malagassi. Morgen kunnen we weer uitslapen, dan gaan we om 9 uur met de boot naar Tamatave, een tussenstop voor we naar Ile saint marie gaan.

Dag 14 - naar palmarium reserve

Weer vroeg op want we gaan vandaag weer verder. Lekker ontbijten met op de achtergrond de geluiden van de indri indri. We hebben gedag gezegd tegen de super vriendelijk mevrouw van het hotel en ons fijne bungalowtje.

Onderweg nog een korte stop voor een kokosnoot en inslaan van de lekkere bananen. Ik vroeg aan joel waar ik naar de wc kon en hij keek me bezorgd aan en zei : but it is a Malagasie toilet, you know?  Haha.... nou die kennen we al en ben al gewend!

Tijdens de reis veranderde de vegetatie van bossen naar meer open met veel travellers palmbomen zoals ze die hier noemen, deze groeien alleen in Madagascar en hier bouwen ze ook de huisjes van. We zagen een hoop nieuwe huizen onderweg maar joel zei dat dit komt omdat in het orkaan seizoen veel kapot gaat. Daarom bouwen ze ook geen grote huizen. Ik denk dat ze meestal 2 kamertjes hebben ofzo.

Na een paar kilometer sloegen we van de asfalt weg af voor 7 km hobbelweg.
Om half 12 ging de boot hebben over het meer lake ampitabe. Het zijn van origine 3 meren vlak langs de kust en de Franse hebben er kanalen gegraven om ze te verbinden. Nou ja, zelf niet gedaan natuurlijk, zal wel door slaven zijn gedaan onder leiding van.

Ik denk dat het een uurtje varen was, misschien anderhalf uur.

We zitten wederom weer in een heel mooi verblijf met een groot privé reservaat Palmarium. Wel een beetje chique weer voor ons maar wel lekker relaxed. We hebben een groot huis met een mooi terras vlak bij het water met een hangmat, jammer dat het dicht trok en de zon verdween anders hadden we even kunnen zwemmen en zonnen. De lemuren zijn ook hier weer lekker brutaal!

Maar wel goed dat we niet alles geboekt hadden van te voren want nu hebben we alles geprobeerd :)
Budget hotels, mid range, vervoer zelf regelen en in dit soort hotels krijg je vaak toeristen voer, wat erg lekker is hoor. Gewoon goede combi deels zelf reizen en deels georganiseerd. Waar we nu zijn bijvoorbeeld hadden we zelf nooit gevonden of goed kunnen regelen.

Morgen kunnen we een soort van uitslapen, om half 9 gaan we het reservaat in.

Anke

PS en het regent weer en ben gisteren mijn poncho kwijt geraakt in het donker :(
Zo worden we nooit bruin!

Dag 13 - Andasibe park

Weer een vroege ochtend. 6 uur, we gaan ook optijd naar bed iedere avond want zoveel is er ook niet te doen 's avonds. Het is heel donker en waar we nu zitten gaat de stroom ook uit om half 10.

Tijdens het ontbijt hoorde we de indri indri lemuren al roepen. Dit is het enige soort wat zoveel geluid maakt. In het park klonk het ook echt als in een jungle, overal hoorde we wel dieren. Alle 5 soorten dag lemuren die hier zitten hebben we gezien plus 1 nacht soort. De sifaka had een kleintje van 3 maanden. Na een wandeltocht van een paar uur kwamen we nog een tree boa tegen die lekker lag te slapen in het gras, later nog een in een boom.

We hebben lekker kunnen lunchen in een beetje te chique restaurant. Michel nam iets malagasie op aanraden van joel: varanga. Zag er vreemd uit maar was wel lekker. Daarna zijn we naar een parkje gegaan met krokodillen en fussa's. Deze leefde wel in gevangenschap. Ook mooie vogels gezien.

Daarna naar een lemuren eiland waar de lemuren je bespringen. Ben me een aantal keer goed rot geschrokken maar het zijn lieve beestjes gelukkig. Ik stink nu ook lelijk naar ouwe zeik. Bij 1 soort is dat de lucht om hun territorium af te bakenen. He is me ook gelukt om de dansende sifaka te filmen. I like to move it move it!

Nu terug naar de place of grace (misschien even douchen) en vanavond een nachttour.

Anke

De nachtwandeling was nat maar erg leuk.
Het regende behoorlijk door, wat wel het geluk bracht dat de mouse lemur stil zat te schuilen en wij hadden het geluk hem te vinden. Verder weer wat verschillende kameleons gevonden. Ik vond nog een kikkertje en een baby leaftail gecko. Ook joel vond een leaftail gecko, rare beesten :) moeilijk te zien ook want ze lijken niet alleen op een blad maar hangen ook zo.

Veloma
Anke

Dag 12 - Antsirabe naar Andasibe

Gisterenavond zijn de gids en chauffeur van ramartours ook aangekomen bij Madalief en we hadden afgesproken om om 8 uur te vertrekken. Het is een lang stuk rijden naar Andasibe. We hebben een 4WD voor de komende dagen, een behoorlijke verbetering tov van de oude renaults en peugeots die we tot nu toe hadden. De gids spreekt gelukkig goed Engels en legt ons onderweg van alles uit over de dingen die we zien en tegenkomen. Op onze eerste stop zijn we een veld ingelopen om te kijken hoe bakstenen worden gemaakt. Soms wordt een rijstveld gebruikt om bakstenen van de klei te maken. Dat levert meer op dan rijst. Voor de middag zijn we nog twee keer gestopt, om te kijken hoe speelgoed wordt gemaakt en bij wat raffia vlechters, waar anke een tas heeft gekocht. De weg naar Andasibe komt weer langs Antananarivo dus zijn we daar gestopt om te lunchen en nog even een geheugenkaart voor de camera te kopen. Het werd al laat en we hadden nog een lange rit, dus maar vlug weer in de auto. Voor Andasibe zijn we nog gestopt bij een aluminium fabriek, erg gevaarlijk werk en allemaal op blote voeten aan het werk. Om 5 uur waren we bij een soort dierentuintje, heel veel bijzondere dieren gezien die alleen op Madagascar voorkomen. Veel verschillende soorten kameleons, slangen, kikkers en geckos. Het werd wel duidelijk dat we het niet meer voor het donker gingen halen en hier in het donker rijden is een hele uitdaging. Er is nergens verlichting en je kunt van alles tegenkomen op de weg. Toen het nog ging regenen en mistig werd het laatste stuk werd het een echt avontuur. Dankzij de goede chauffeur hebben we het zonder problemen gered. We zitten nu in de grace lodge. Volgens mij een erg mooie locatie, maar dat zal morgen bij daglicht echt moeten blijken. We hebben in ieder geval een gezellig bungalowtje.

Michel.

Dag 11 - Madalief Antsirabe

<p>Vandaag de laatste rit met onze chauffeur Bosco. Het lijkt wel of de man er zelf ook met de dag beter uit gaat zien. Misschien deed deze trip hem ook goed. :) </p>
<p>De reis gaat terug naar Antsirabe, naar Madalief. Maar onderweg nog een tussen stop in ambistra, waar veel handwerk gemaakt wordt van niet altijd de juiste bomen. Volgens mij hebben we volgens het guideboek nu bij de juiste winkel wat gekocht en zou het hout wel verantwoord zijn. </p>
<p>Onderweg kwamen we midden in een kudde Zebu's terecht, het moeten er wel voor honderden geweest zijn. Volgens Bosco zijn ze onderweg naar Tana. Tana? Dat was nog 200km! 10dagen lopen ze erover! Wat zou een vrachtwagen rit kosten?&#160; We hebben wel een kleine botsing gemaakt met de kont van een zebu maar die kunnen behoorlijk wat hebben :) </p>
<p>We zijn nu bij Madalief waar ik eerder al over vertelde. De vriendelijke eigenaresse Remi heeft net tijdens een kopje thee uitgelegd hoe het allemaal ontstaan is. Erg interessant! <br>
We gaan nu bij ze binnen een kop warme soep eten. Lekker want als de zon weg is is het behoorlijk koud. </p>
<p>Morgen ochtend begint onze geboekte East tour van Ramartours. </p>

Dag 10 - Sahambavy

<p>Heerlijk geslapen, eindelijk weer een redelijk bed. De wekker ging op tijd want tijdens het eten gisteravond hadden we begrepen dat de rondleiding over de theeplantages om 8 uur begonnen. Om 7 uur dus aan het ontbijt en om kwart voor 8 lopend richting de thee. Onderweg kwamen wat jongens tegen die kaarten hadden gemaakt, 2000 ariary per stuk. Precies de prijs van een schoolschrift die ze daar dan van zouden kopen. Of we er dan van alledrie de jongens eentje wilde aanschaffen. Dat hebben we maar gedaan, het zijn ook mooie kaarten. Ze wilden ons ook wel even naar de ingang van de theeplantage lopen. Eenmaal daar kregen we eerst een rondleiding door de fabriek. Veel overeenkomsten met zaadschoning. De blaadjes worden eerst gedroogd, daarna vermalen vervolgens wordt het restafval, zoals stokjes, eruit geschoond met statische rollen. Als laatste wordt de thee gesorteerd op fijnheid. De meest fijne thee is het sterktst (voor Engelsen). 20% van de thee is voor binnenlands gebruik, 80% wordt naar mombassa, kenia geëxporteerd. Daar is de grootste theeveiling ter wereld en wordt door alle grote theemengers (pickwick, lipton) hun grondstoffen ingekocht. Na de rondleiding mochten we nog proeven en hebben we wat verschillende zakjes gekocht. Die zat verpakt in zakjes die door de schoolkinderen waren geborduurd. Het geld komt ten goede aan schriften en pennen voor de lokale school. We vertelden trots dat we net ook al kaarten hadden gekocht. Helaas vertelde de vrouw die de rondleiding gaf ons dat de jongens die die kaarten verkopen helemaal niet op school zitten, en ze het geld gebruiken om bier mee te kopen. Na het proeven mochten we vrij over de plantage lopen, erg mooi zo tussen de heuvels al die theeplanten, maar je moet wel goed opletten dat je de weg niet kwijtraakt, want de plantge is 345 ha groot. Het hotel ligt aan een meer en we hebben rond de middag nog even een rondje gelopen om op een leuk plekje onze ananas op te eten. We kwamen weer diezelfde jongens tegen, maar toen hebben we maar niets meer bij  ze gekocht. Net buiten het hotel waren wat kinderen aan het spelen die we op de foto hebben gezet, die kinderen werden helemaal wild toen ze zichzelf op het schermpje zagen, dat hadden ze blijkbaar nog nooit gezien. Anke had wat van de elastieken armbandjes gehaald die we van Linda hadden meegekregen, het uitdelen was alleen niet makkelijk, het was een heel gevecht wie er nu wel een had en wie niet. Na het eten weer op tijd naar bed, want morgen gaan we weer vroeg met een lange rit terug naar Antsirabe, naar Madalief.

Dag 9 - Sahambavy

Gisterenavond, de avondwandeling, we kwamen aan langs de weg helemaal vol met toeristen. De guides smeerde wat takken in met banaan om de mouse lemuren te lokken. Uiteindelijk kwam er 1, supersnelle kleine beetjes. Slecht op de foto te krijgen natuurlijk maar wel heel leuk om te zien. Gelukkig verspreiden iedereen zich daarna om opzoek te gaan naar kameleons en kikkers. Weer hele mooie foto's kunnen maken.

Vanochtend nog even het bos in geweest om de red belly lemuren te spotten, gisteren ook gezien maar toen hadden ze ciesta zei Glanice. Nou dat is gelukt, er kwam 1 naar beneden en zat een meter bij me vandaan. Ze zijn echt niet tam maar we maakte gewoon weinig geluid. Hij was wel te dichtbij alleen voor de camera. De grote lens kan dat niet aan zo dichtbij. Ze zijn echt schattig,  alle lemuren trouwens. We hebben er eerder 1 kunnen aaien bij Morondava in de buurt, maar dat was een beetje zielig want die zat aan een touwtje. Glanice zei dat hij bij me kwam kijken wat voor lemur ik was :)  wow that's an ugly lemur (dat zei ik, niet de guide)

Nog even naar de markt om eten en drinken te kopen terwijl onze chauffeur Bosco naar de kerk is, ons volgende verblijf is wat duurder en ook geen dorp in de buurt om ergens anders te eten. Beetje zuiniger aan gaan doen. In het dorp staan kletsen met wat mensen en vanille aan laten smeren en een soort haarklip. Als de mensen je wat anders benaderen zoals hier koop je ook eerder wat.

We zitten nu in Sahambavy vlak bij de thee plantages. Luxe lodge aan een meer. Lekker rustig, geen herrie, geen lucht van dingen die mensen aan het verbranden zijn. Ook even lekker.

Wat kleins snakken dachten we... hmm tapas talapia frites. Klinkt goed, maar net niet wat we verwacht hadden. We kregen een bord met visjes die in zijn geheel de frituurpan in zijn gegaan van zo'n 4cm groot. Was best ok, even niet kijken naar wat je eet en goed kauwen voor de graten. Met kop en al. Kan in iedergeval niet zeggen dat we niet lokaals gegeten hebben.

De eigenlijke planning was om vandaag in de trein van Manakara te zitten naar Fianarantsoa. De trein komt hierlangs, maar begrepen net dat hij panne heeft en onduidelijk is wanneer hij weer langs komt. Geluk bij een ongeluk dus dat de camera kapot is gegaan anders hadden we nu ergens in een klein dorpje gezeten en niet weten voor hoelang.

Morgen gaan we de plantage bezoeken en dinsdag vroeg terug naar Antsirabe en overnachten we bij Madalief. Een opvang opgezet door Nederlandse vrouwen in samenwerking met lokale vrouwen voor kinderen die hulp nodig hebben. Volgens mij zag ik op de site dat er vorige week een sponsorloop voor is geweest in 's-Gravenzande 17 augustus?
We zijn erg benieuwd maar eerst een lange weg te rijden.

Anke

Dag 8 - Ramonafana

Om 7 uur hadden we afgesproken met de guide, beetje verslapen maar waren net optijd. Vandaag een wandeltocht van 6 uur. We hebben iets van 5 soorten lemuren gezien, ook niet kinderachtig hoe ze dat hier doen. We trappen gewoon overal doorheen, alles om de lemuren goed te zien. Lekker de heuvel opstampen tussen de begroeing door kruipen. Weet ze zeker dat hier geen slangen zitten en spinnen en schorpioenen? Later kwamen we erachter wel schorpioenen tussen de blaadjes maar we hebben goede schoenen aan. De lemuren zijn hele rustige beesten, maken weinig geluid dus wij zouden er zo voorbij lopen. We hadden onze eigen animal spotter die aan de gids doorgaf als hij weer wat gevonden had. Verder hebben we nog een kameleon gezien, fel gekleurde gekko's met blauw, groen en geel, grote spinnen, bosratten, en een gekko die eruit zag als een blad. Zijn staart was plat als een blaadje en hele enge ogen. Echt super knap hoe ze die vinden. De waterval was mooie en breed. Water geen gebrek hier.
Terug bij het hotel nog even met de kameleon gespeeld van hier, die zit hier standaard in het bosje. Gisteren heb ik hem op mijn arm gehad, echt hele mooie beesten. Ook zat er in het bosje een grote gele vlinder 'comet moth' van totaal zo'n 20cm met gekke borstels als voel sprieten. En een crab spider.
Vanavond hebben we een nachttour, want een hoop beesten maar ook een paar soorten lemuren zijn nachtdieren.

Foto is niet zo mooi maar met de camera hebben we echt hele mooie foto's gemaakt.

Anke

Dag 7 - Ramonafana

Zoals eerder al beschreven was de reis heel mooi. We zijn nog gestopt Ambositra voor de lunch. Daar heb ik het licht gezien van drs plastuit.
Hoe verder we kwamen hoe meer bos.
We hebben een goedkoop huisje weten te regelen in Ramonafana maar alles is goed, gedeelde wc en douche maar volgens mij zijn we de enige. Warm water zelfs, wat een luxe!
We hebben een vaste guide van het park aangewezen gekregen die gelukkig Engels spreekt.
Ramonafana betekent warm water, er komt hier natuurlijk warm water ergens vandaan. Ze hebben een zwembad maar zag er niet echt fris uit. Wordt op dinsdag schoongemaakt, doe maar niet :)

Morgen het bos in, ben zo benieuwd.
Ik nam wat lokaals te eten, little fish zei de meneer, hier uit de rivier. Doe maar, Michel ging veilig voor de zebu steak.
Nou het was wel lekker maar het waren heel veel kleine visjes van ongeveer 1,5cm groot. Michel was ervan overtuigd dat het rijst was met stukjes vis erin, tot hij ook zag dat er zo'n 3000 paar oogjes me aan lagen te kijken :)
Ben tot de helft gekomen maar kreeg het toch niet goed weg.

Anke

Dag 6 - Antsirabe

De weg naar Antsirabe was zo mooi, heuvelachtig landschap met verweg de contouren van bergen. Overal rijstvelden, groente en fruit plantages. Mensen langs de weg die het zitten te verkopen.Onderweg waren een hoop controles door politie/leger. We zijn 1x aangehouden, ze checken de papieren van de auto.
Onderweg zijn we nog even gestopt om foto's te nemen in een vallei vol met plantages, de rivier die er doorheen liep leek wel rood.
Overal ook mensen die bakstenen maken.&nbsp; Ze stapelen er een soort huis van en steken het daarna in de fik.
In Antsirabe besloten we om voor een budget hotel te gaan. Kijken wat dat inhoud hier. Het hotel Tantely is 1 van de oudste huizen hier.&nbsp; Het was heel goed te zien dat het ooit zo mooi geweest moest zijn. Op veel plekken zie je dat trouwens, mooie gebouwen Franse stijl maar niet onderhouden. Wel veel charme.
Het hotel was prima voor een nacht, de douche stelde niet zoveel voor maar de mensen waren heel vriendelijk.
Op straat erg veel bedelaars, het erge is dat ze niet om geld vragen maar om eten. We hebben een vrouw die al zeker 15 minuten met ons mee liep maar een blikje melk gegeven voor haar baby. Maar ja, dan komt de rest natuurlijk ook. :)
Snel in een pouse pouse gepropt en weg wezen. Arme man met 2 fazaha.

In een café kwamen we een jonge tegen die ons kon helpen onze reis voort te zetten en we zijn er nu wel achter dat het goedkoper is om iemand mee te nemen.  Anders betalen we voor een rit alleen ook de terug rit.

Nu is het vrijdag en zitten we bij onze tandeloze chauffeur in de auto,  vriendelijke man.  Hij wacht de dagen dat hij niet hoeft te rijden,  chauffeurs krijgen gratis onderdak en eten bij de hotels.

Vanmiddag komen we na ongeveer een rit van 8 uur aan bij het Ranomafana park voor 2 nachten.

Ik heb trouwens ook al de ballonnen weg gegeven aan een dorpje en net Linda's armbandjes een paar om de pols van een bedelend kindje gedaan. Moet zeggen dat de blij factor er was maar na 3 minuten,  ja maar ik heb honger. Ok hier een broodje.  Toen we wegreden zagen we haar blij naar haar moeder rennen die in een berg afval aan het zoeken was. Ze zeggen dat je mensen die bedelen niets moet geven maar is echt heel moeilijk. We geven in iedergeval geen geld. Dit gebeurt trouwens vooral in de stad niet op het platteland of kleine dorpjes.

Anke

Misaotra betsaka

Even een momentje stilstaan blij te zijn dat ik behoor tot een generatie waarbij men de plastuit al uitgevonden heeft.

Bedankt Drs. Plastuit

Anke

Dag 4 - Relaxen en betania village

Na een goede nachtrust en uitgeslapen tot 8:15 voelde ik me al iets beter. Gelukkig kun je hier op genoeg plekken ook op zijn Frans ontbijten, dus zijn we bij het baobab cafe neergestreken voor een croissant en een koffie. Daarna met de taxi naar het cybercafe, maar dat ging helaas pas om 15:00 open. Dan maar naar het strand.

Om 16:00 uur hadden we weer afgesproken met Sonny om met een pirogue door de mangroven te gaan en een kijkje te nemen in het dorpje betania.
De pirogues zijn een soort kano's met aan een kant een drijver die uit 1 stuk boomstam die door de vissers zelf worden gemaakt. Soms zit er ook een zeil op, maar meestal wordt er gepeddeld. Voor transport worden grotere zeilboten gebruikt, twee- of driemasters van een meter of 10 tot 15. Deze boten worden door de mannen in betania gemaakt. Het bouwen van zo'n boot duurt ongeveer 6 jaar! Ze lijken nog het meest op kleine uitvoeringen van onze v.o.c.schepen. Om 16:30 klopte Soni op onze deur, lekker op tijd dachten wij, maar we hadden nog de Nederlandse tijd op de camera staan. Een halfuurtje te laat dus de boot in. Onze peddelaar had het er zwaar mee, drie man in de boot tegen de stroom in met een houten peddeltje. Eerst een stuk door de mangroven, Sonny had een interessant verhaal over de bomen, de blaadjes worden onder andere gebruikt voor medicijnen voor maag en darmproblemen; die kun jij wel gebruiken moest ie lachen. Daarna vlug terug om de lagune over te steken richting betania, het begon al eb te worden. We waren helaas toch al te laat want op verschillende plekken liepen we al vast waardoor de peddelaar uit moest stappen om de boot door de drek te duwen. De arme man stond af en toe tot zijn knieen in de modder. Ik wilde uitstappen om te helpen, maar daar wilde Soni en de peddelaar niets van weten. Uiteindelijk toch de overkant gehaald en bij betania aangekomen. Wat een leuk dorpje. Er wonen zo'n 1000 mensen en volgens mij waren daarvan 999 kinderen die natuurlijk allemaal naar ons toe kwamen. Van de eerste paar hebben we een foto genomen, ze vinden het geweldig om zichzelf op het schermpje van de camera te kunnen zien. Ze hebben er twee hutjes die als kerken dienen (katholiek en protestants) en een schooltje (dat veel te klein is). De vorige school heeft de cycloon van 2009 niet gehaald, net zoals eigenlijk de rest van het dorp. Ook in Morondava heeft deze cycloon veel schade aangericht zoals bij de oversteek van de lagune goed te zien was. Verder hebben ze er niets, een waterput, geen elektriciteit en alleen bereikbaar per boot. Terwijl we tussen de hutjes doorlopen vraagt een vrouw of we met haar willen meegaan, ze wil ons iets laten zien. Achter haar hut heeft ze een maki in de boom, aan een touwtje. Die hadden ze gevangen. Eerst reageerden wij afkeurend, maar daar begrijpen ze helemaal niets van. Voor de mensen van betania is dat de normaalste zaak van de wereld. Het aapje was ook wel erg lief, dus ik heb hem nog even geaaid en we zijn met een dubbel gevoel weer terug richting de boot gelopen om de zonsondergang vanaf het water te kunnen zien. Terug in Morondava nog even wat gedronken met Soni en de peddelaar, even wat gegeten en optijd naar bed gegaan.

Michel

Foto's toegevoegd

niet allemaal de beste maar tijdgebrek om het goed uit te zoeken.

Dag 5 - Antananarivo camera challenge

Om 8 uur werden we opgehaald met de taxi om via de Zebu markt naar het vliegveld te gaan. De Zebu markt was wel leuk maar niet heel spectaculair. Sommige mensen dachten dat we een Zebu wilde kopen maar helaas, past niet in mijn backpack.

Onderweg nog even langs de coconut drive voor een vers cocosnoot sappie. Niet dat ze het zo noemen maar vond het wel toepasselijk.

Op het vliegveld namen we afscheid van Soni en de taxi chauffeur en hebben beloofd Soni zijn gegevens op internet te zetten voor andere toeristen. Komt nog wel goed een keer :)

Omdat de camera panne is moesten we de stad in en daar had Mies helemaal geen zin in met die uitlaatgassen. Eerste taxi chauffeur gooide ons af in de Chineese wijk, die kunnen het wel maken......... hmm

Volgende taxi chauffeur bracht in weer ergens anders heen, ook geen geluk. Dan maar taxi naar een hotel zodat we de backpacks kunnen lozen. Zag er niet naar uit dat we vandaag de stad nog uitkonden. Taxi`s hier zijn echt zo oud, volgens mij zie je dezelfde over 15 jaar nog rijden :)

Uiteindelijk hebben we een shop gevonden, konden het wel maken maar 1.5 a 2 dagen. Electronica hier is duurder dan in Nederland en verder reizen zonder vind ik eigenlijk geen optie. Dus we hebben er 1 gekocht waar dezelfde lenzen op kunnen, kan niet met visa betalen. Die jongens mee naar de pin. er kan maar 300.000 Aryari per keer ander past het niet door de gleuf van het automaat. Op straat veel geld staan tellen in een hoekje, de winkel ging dicht dus ze hadden de camera meegenomen. We leken wel een stel criminelen in het hoekje van de pin automaat met z`n 4en :)

Wel gek, hij is 2de hands en er zit een Americaanse stekker bij. Vraag me af of degene van wie ze hem gekocht hadden er wel op een nette manier aangekomen is!

Morgen lekker weg uit de stad onderweg naar Antirabe.

Dag 3 - baobabs en Kirindy park

Salama,

Vroeg onder de klamboe vandaan, half 5 ging het wekkertje al. Onze 4wheel drive was veranderd naar een peugeot 305. Zoiets hadden we wel verwacht eerlijk gezegd. Lekker hobbelen op de achterbank richting avenue des baobabs. Langs de weg was het al lekker levendig met zebu karren gevuld met spullen om te verkopen.&amp;nbsp; De zons opgang was erg indrukwekkend tussen die mega bomen door van 800 jaar oud.

Een paar meisjes vroegen of we een foto van ze wilde maken en vervolgens wilde ze een cadeau :) ok dan.... volgende keer trappen we daar niet meer in! Toen we daar weg reden hadden we helaas weer wat onder de auto, dit keer een jong geitje. Het raam was beslagen achter dus heb niet gezien of het weer goed afgelopen is... verwacht van niet eerlijk gezegd.

De wegen hier zijn slecht en snap dat je geen auto kunt huren hier, het heeft eigenlijk ook wel wat zo! Hoe vaak de auto ook afgeslagen is vandaag weet ik niet meer, maar iedere keer kreeg de chaufeur het weer voor elkaar om hem weer aan de praat te krijgen. Ontbijt kregen we in een klein dorpje met koffie, maakte me wat zorgen over de emmer met water waar de kopjes in gewassen werden, maar ja dat zien we later wel weer! Gefrituurde rijstballen als ontbijt, erg lekker. Het smaakte naar koude oliebollen. De reis werd voortgezet over de hobbelweg tussen de zebu's en kuilen door. Lekker slippen door het zand. Bij het park hebben we staan twijfelen of het gat wat wc werd genoemd ons spontane constipatie op zou leveren. Maar ja je moet toch een keer :)
In het park was het wat droog omdat het nu winter is, er zijn nu dus ook minder dieren te zien. We hebben 3 soorten lemuren gezien waaronder sifaka en nog twee soorten. Namen zoeken we later wel op. Verder nog een ijsvogel, giant coua,  liguana (soort salamander) vlinders en veel muggen!
Na 2 uur was het lunch tijd en konden echt het gat niet meer negeren :)
Tijdens de lunch ging Michel bijna tegen de vlakte, hij zag wit en begon onwijs te zweten. De mensen daar hadden snel door dat het niet goed ging en we kregen gelijk een kamer zodat hij even kon gaan liggen. Na een tukkie ging het gelukkig steeds beter en hebben de conclusie getrokken dat het enige dat hij anders heeft gedaan dan ik is tandenborstel gespoeld met leiding water. Verder alles het zelfde gegeten en gedronken.
Helaas hebben we weer wat onenigheid met de camera :(
Toen michel weer was opgeknapt zijn we terug gegaan en verbaasd over een vrachtwagen die door het mulle zand zijn weg probeerde af te leggen, vraag me af hoeveel km hij al gereden had. Bij een bord met 'help our village' zijn we gestopt om een mooie souvenir te scoren.
Nu zitten we weer bij de Baobabs voor de zonsondergang. Vanochtend waren we de enige toeristen maar dat is nu wel anders. Daar spelen de locals ook mooi op in natuurlijk chameleons laten zien, een klein jongetje probeerde ons net geplukte waterlelies te verkopen, heel schattig ventje. Maar helaas, hadden we net niet nodig. Gelukkig heb ik wel net het geitje gespot en maakt het goed :)
Lekkeroptijd naar bed straks en voor morgen nog niks gepland!
Soni is een aanrader, hij doet goed zijn best en spreekt redelijk Engels.

Wie entertaint nou wie?

Wat een avond.  Komen we bij de plek waar we gaan eten, colatje zonsondergang. Super druk op het strand met mensen die aan het dansen zijn en gezelligheid maken. Er spraken een aantal mannen een beetje Engels gelukkig en er werkte daar ook een bekende malageese zanger Fibity. Toen de zon onder was draaide hij een lekkere dikke malageese joint en ging muziek spelen voor ons. Er kwamen steeds meer mensen bij meezingen en muziek maken.
Toen kwam het eten,  barracuda! Lekker! Ondertussen zat er al 9 man muziek te spelen voor ons.  Ik vroeg me eigenlijk af wie wie nou aan het entertainen was :)
Veelste lage rekening 27000ayr nog geen tien euro dus,  flinke fooi gegeven voor de muziek en gastvrijheid.  We wilde zijn cd en die wilde hij aan ons geven, maar zo wordt je nooit een rijke artiest dus zijn maat bepaalde de prijs.
We voelde ons in het begin wat ongemakkelijk aangezien we de enige gasten waren maar we hebben echt een top avond gehad.

Dag 2 - Morondava

Vanochtend vroeg ons lekkere bed uit, heerlijk geslapen in het Meva guesthouse, kan ook wat te maken hebben gehad met het drankje van het huis dat we aangeboden hebben gekregen :)
Om half zes ging de wekker om naar het vliegveld te gaan, met een propeller vliegtuigje een uur vliegen zijn we aangekomen in Morondava. We hadden al besloten om muri muri te doen en ons niet te laten opjagen door al die lui die je tas pakken en dingen willen waar ze geld voor willen. Dus wij zijn gewoon rustig naar buiten gelopen, even rond gekeken. 'Waarom wil jij geen taxi' vraagt een meneer. 'Muri mura'...vinden ze mooi :)

We hebben een taxi genomen, een oude renault, gare bak met charme! Hij ging met ons mee, Soni. Langs de weg liepen vrouwen met zware manden op hun hoofd en karren getrokken door Zebu's. Zo mooi, ligt er een paar meter asfalt en dan weer zandweg waarop je niet harder kan dan 20 km. Tanken, moet natuurlijk ook gebeuren.  Dan gooi je de tank natuurlijk niet helemaal vol,  nee voor 5000 aryari.  1,5 liter (ongeveer 1,20 p liter)
Er lopen veel zwerfhonden en 1 liep al een beetje te sukkelen, dan wilde hij naar links dan naar rechts en toen voor de auto, vervolgens onder de auto.  hobbel hobbel, dat was de hond. Veel gejank maar gelukkig rende hij op alle 4 zijn poten geschrokken weg. Vraag me af wat ze hadden gedaan al hij wel wat mankeerde.
Soni wist wel een hotel maar eigenlijk wilde we ergens anders heen.  Best lullig om te zeggen als je die kamer staat te bekijken en het is verder prima,  maar we wilde naar het Morondava beach hotel. Is vol,  is vol. Laten we toch maar even kijken. :)  we hebben een mooi huisje vlak aan het strand. Veel vissers en vriendelijke mensen die niet opdringerig zijn. Vanavond eten we op het strand bij een stel jongeren die niet veel hebben maar een bbq hebben geknuselt en jembe spelen. We hebben gelijk doorgeven wat we willen eten en kunnen betalen wat we het waard vinden. (Gelukkig was er een Engelse vrouw die het uitlegde en vlakbij woont want engels spreken ze hier niet, Michel komt een behoorlijk eind met zijn Frans gelukkig) zonsondergang met een gegrilde vis op het menu vanavond. Die zal zeker weten vers zijn!
Morgen gaan we met Soni en een fourwheel drive de zonsopgang bij de Baobabs avenue bekijken, dan door naar het Kirindy reserve en op de terug weg zonsondergang bij de baobab.

Zebu steak

Het eten is echt heel erg meegevallen. Sterker nog, we hebben superlekker gegeten. Allebei de zebu steak genomen in een gezellig restaurant met wendy en yonah. Erg gezellig en veel gekletst over van alles maar vooral ook over Madagascar. Afgesloten met lokale rum, anke vanillerum en ik lycheerum. Nu slapen, want morgen gaat de wekker om 5:30 om naar Morondava te vliegen. We weten niet of we de rest van de reis ook zoveel kunnen schrijven, want de internet verbindingen buiten de hoofdstad zijn waarschijnlijk schaars.

I wanna be a millionaire

So fucking bad....  1,3 miljoen ariary :)

Antananarivo

Na een lange reis via Nairobi zijn we aangekomen in Antananarivo bij het meva guesthouse van ramartours. We zijn erg vriendelijk ontvangen door Yonah op het vliegveld en later door Wendy bij het guesthouse. Net even een rondje gelopen door de straatjes en over de markt. Verder hebben we vandaag niet veel op het programma, want we zijn best moe en morgenochtend vliegen we om 6 uur alweer door naar Morondava. Eten wordt vanavond misschien nog een uitdaging, want de producten zien er niet overal even hygiënisch uit, vooral het vlees. Dat ligt overal uitgestald in het zonnetje met allemaal vliegen erop.

Nog 12 dagen!

Nog 12 dagen!