Na een goede nachtrust en uitgeslapen tot 8:15 voelde ik me al iets beter. Gelukkig kun je hier op genoeg plekken ook op zijn Frans ontbijten, dus zijn we bij het baobab cafe neergestreken voor een croissant en een koffie. Daarna met de taxi naar het cybercafe, maar dat ging helaas pas om 15:00 open. Dan maar naar het strand.
Om 16:00 uur hadden we weer afgesproken met Sonny om met een pirogue door de mangroven te gaan en een kijkje te nemen in het dorpje betania.
De pirogues zijn een soort kano's met aan een kant een drijver die uit 1 stuk boomstam die door de vissers zelf worden gemaakt. Soms zit er ook een zeil op, maar meestal wordt er gepeddeld. Voor transport worden grotere zeilboten gebruikt, twee- of driemasters van een meter of 10 tot 15. Deze boten worden door de mannen in betania gemaakt. Het bouwen van zo'n boot duurt ongeveer 6 jaar! Ze lijken nog het meest op kleine uitvoeringen van onze v.o.c.schepen. Om 16:30 klopte Soni op onze deur, lekker op tijd dachten wij, maar we hadden nog de Nederlandse tijd op de camera staan. Een halfuurtje te laat dus de boot in. Onze peddelaar had het er zwaar mee, drie man in de boot tegen de stroom in met een houten peddeltje. Eerst een stuk door de mangroven, Sonny had een interessant verhaal over de bomen, de blaadjes worden onder andere gebruikt voor medicijnen voor maag en darmproblemen; die kun jij wel gebruiken moest ie lachen. Daarna vlug terug om de lagune over te steken richting betania, het begon al eb te worden. We waren helaas toch al te laat want op verschillende plekken liepen we al vast waardoor de peddelaar uit moest stappen om de boot door de drek te duwen. De arme man stond af en toe tot zijn knieen in de modder. Ik wilde uitstappen om te helpen, maar daar wilde Soni en de peddelaar niets van weten. Uiteindelijk toch de overkant gehaald en bij betania aangekomen. Wat een leuk dorpje. Er wonen zo'n 1000 mensen en volgens mij waren daarvan 999 kinderen die natuurlijk allemaal naar ons toe kwamen. Van de eerste paar hebben we een foto genomen, ze vinden het geweldig om zichzelf op het schermpje van de camera te kunnen zien. Ze hebben er twee hutjes die als kerken dienen (katholiek en protestants) en een schooltje (dat veel te klein is). De vorige school heeft de cycloon van 2009 niet gehaald, net zoals eigenlijk de rest van het dorp. Ook in Morondava heeft deze cycloon veel schade aangericht zoals bij de oversteek van de lagune goed te zien was. Verder hebben ze er niets, een waterput, geen elektriciteit en alleen bereikbaar per boot. Terwijl we tussen de hutjes doorlopen vraagt een vrouw of we met haar willen meegaan, ze wil ons iets laten zien. Achter haar hut heeft ze een maki in de boom, aan een touwtje. Die hadden ze gevangen. Eerst reageerden wij afkeurend, maar daar begrijpen ze helemaal niets van. Voor de mensen van betania is dat de normaalste zaak van de wereld. Het aapje was ook wel erg lief, dus ik heb hem nog even geaaid en we zijn met een dubbel gevoel weer terug richting de boot gelopen om de zonsondergang vanaf het water te kunnen zien. Terug in Morondava nog even wat gedronken met Soni en de peddelaar, even wat gegeten en optijd naar bed gegaan.
Michel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten