Dag 16 - Tamatave

We zijn weer in de lucht! Afgelopen dagen geen telefoonverbinding gehad, dus konden we geen berichtjes plaatsen. Nu hebben we ineens alles van de afgelopen dagen erop gezet. De opmaak van de berichten is soms een beetje vreemd, maar dat doet mijn telefoon vanzelf.

Vanochtend uitslapen, helaas heeft anke zich de hele nacht niet zo lekker gevoeld en we hebben ook een beetje een ritme om vroeg wakker te worden. Vandaag gaan we naar Tamatave of ookwel Taomasina. 3 uur met de boot, 2,5 als we de snelle boot hebben. Hopen dat Anke het zolang volhoudt zonder toilet. De route gaat over de meren in dit gebied die door de Fransen in de tijd dat de piraterij hier de baas was met elkaar zijn verbonden door kanalen dwars door de jungle te maken om zo een veilige vaarroute te hebben in plaats van de gevaarlijke route over zee. Supermooie tocht en gelukkig hadden we de snelle boot. Wel oppassen voor alle pirogues met vissertjes. Als je daar te hard langsvaart liggen ze zo om. Tamatave is verder niet zo'n bijzondere stad. Ze hebben hier een grote zeehaven die erg belangrijk is voor het land. Verder vieren veel malagezen hier zelf hun vakantie aan het strand. Dat was ook goed te merken, wat een ongelooflijke drukte op het strand. Gek is trouwens dat de mensen hier niet echt op strand liggen, maar in grote getale heen en weer langs de vloedlijn paraderen. Joel kwam tijdens de lunch toevallig alle leraren van zijn oude basisschool tegen die hier ook met zijn allen met vakantie zijn (vakanties worden hier niet alleen gevierd, of met de hele familie of met alle collega's). Joel ging even een praatje met ze maken en wij hebben ons tussen het paraderende volk gevoegd. Aan het eind even chillen op een steen en er komt een jongen op ons af. Opzich niet gek want we worden continu aangesproken, maar deze jongen sprak beleefd Engels. Can I ask you a question please? Yes, offcourse. Could you help me find a white woman? One like that. Vroeg hij wijzend naar Anke. Maybe you have a sister or something? She may be older, 40/41 is still ok. We hebben hem maar uitgelegd dat dat waar wij vandaan komen niet zo werkt en dat begreep ie wel. Vriendelijk gedag en hij liep weer verder. Toen ie weg was durfden we pas te lachen. Na twee keer op en neer de vloedlijn waren we het wel zat en zijn we bij Joel en zijn oude school gaan zitten. Dat vonden die mensen natuurlijk allemaal superinteressant. Met elkaar op de foto en we werden bestookt met vragen. Vooral de Engels lerares vond het erg leuk om Engels te kunnen spreken, ze was ook erg trots dat joel zo goed Engels sprak, al was dat op school nog niet zo het geval. Er werden ons verder erg veel baby's toegewenst 7 dochters en 7 zonen werd voorspeld. Dat gaat niet lukken hoor in Nederland legden we uit. Nou ja, dan minimaal een dochter en een zoon dan. Dan kan de dochter later voor het huishouden zorgen en de zoon voor eten :)